Pęcherznica – cięcie, rozmnażanie, uprawa, odmiany

Rodzaj Pęcherznica (Physoarpus) należy do rodziny różowatych i jest reprezentowany przez 10 gatunków krzewów liściastych naturalnie występujących w Ameryce Północnej oraz we wschodniej Azji. W Polsce uprawiany jest od niedawna jeden gatunek – pęcherznica kalinolistna (Physocarpus opulifolis).

Roślina charakteryzuje się szybkim wzrostem, może osiągać 3m wysokości. Liście rośliny są pojedyncze, owalne, trójklapowe do 10cm dł., zielone. Jesienią przebarwiają się na żółtobrązowo.
Kwiaty pęcherznicy są małe, białe, kubkowate, pięciopłatkowe zebrane w szczytowe baldachogrona, pojawiają się wczesnym latem. Przyciągają pszczoły i motyle.
Owoce to nabrzmiewające pęcherzyki, w kolorze czerwonym. Pojawiają się latem i dojrzewają na jesieni. Schną i brązowieją by podzielić się i uwolnić nasiona. Zimą stanowią pożywienie dla ptaków.

WYMAGANIA I ZASTOSOWANIE
Jest to roślina w pełni mrozoodporna i tolerancyjna odnośnie właściwości gleby. Uprawa pęcherznicy może być w pełnym słońcu oraz w półcieniu.
Jako roślina ozdobna, pęcherznicę uprawia się w miastach na terenach nieużytkowanych, wzdłuż ulic, na terenach osiedlowych. Nadaje się na formę soliterową (głównie odmiany barwne), na sadzenie w grupie krzewów, a także na żywopłot naturalny. Cięcie pęcherznicy nie jest wymagane. Jedynie można przycinać pęcherznicę chcąc ograniczyć jej rozrost. Nie poleca się odmładzającego cięcia pęcherznicy w starszych latach, ze względu na słabą regenerację.

ROZMNAŻANIE
Pęcherznica rozmnażane jest przez sadzonki zdrewniałe i zielne. Można również rozmnażać pęcherznicę przez wysiew nasion, jednak jest to znacznie bardziej długotrwały proces.

GATUNKI I ODMIANY
Pęcherznica kalinolistna (Physocarpus opulifolius) – zwarty, gęsty krzew o wyprostowanych za młodu, potem lekko łukowato zagiętych gałęziach. Rozrasta się za pomocą odrośli korzeniowych i dorasta do 3 metrów wysokości oraz 5 metrów szerokości. Liście zielone są szeroko jajowate, 3-klapowe i podwójnie ząbkowane o długości do 8cm. Przebarwiają się jesienią za żółty kolor. Małe, białe kwiaty są różowo nabiegłe i zebrane w baldachogrona o średnicy 5cm. Pojawiają się wczesnym latem. Pęcherznica kalinolistna jest krzewem mało wymagającym oraz odpornym na choroby i zanieczyszczenia dlatego często stosuje się ją w zieleni miejskiej.

Obecnie częściej od czystego gatunku sadzone są barwne odmiany pęcherznicy:
‚Center Glow’ - krzew rosnący do 3 metrów wysokości, atrakcyjny z koloru liści, które w młodości (na wierzchołku gałęzi) są koloru jaskrawo-żółtego, natomiast później (liście u dołu łodygi) stają się szkarłatne.
‚Dart’s Gold’ -  odmiana pęcherznicy o jaskrawożółtych młodych liściach osiągający 2 metry wysokości i 2,5 metra szerokości.
‚Diabolo’ syn.‚Monlo’ – krzew o 3-5 klapowych owalnych liściach koloru purpurowo czerwonego. Dorasta do 3 metrów wysokości, mało wymagający o różowych kwiatach pojawiających się w czerwcu. Ozdobna z liści nadaje się do nasadzeń pojedynczych jak i w grupach czy na żywopłoty.
‚Luteus’ – szybko rosnąca, niewymagająca odmiana pęcherznicy, ozdobna z liści koloru intensywnie żółtego w pełnym słońcu, bądź zielonkawożółtego w półcieniu. Dorasta do 3 metrów wysokości i szerokości. Szczególnie polecany do zieleni miejskiej.
‚Mindia’ (Coppertina) – kolor liści rdzawo-czerwony.
‚Nugget’ – odmiana bardziej wytrzymała na susze o intensywnie żółtych liściach na wiosnę i różnobarwnych przebarwieniach jesienią. Dorasta do około 2 metrów wysokości i szerokości.
‚Nana’ – dorasta do około 2 metrów.
‚Red Baron’ - dorasta do 2 metrów wysokości i ma ciemnoczerwono zabarwione liście, nieco węższe jak u odmiany Diabolo.
‚Summer Wine’ - niska o kulistym pokroju, zwarta i niezwykle wytrzymała odmiana o ciemno szkarłatnej barwie liści i różowych kwiatach. Wymaga przycinania i nadaje się do pojemników. Dorasta do wysokości około 1,5 metra.

Physocarpus alternans (M. E. Jones): naturalnie występuje w lasach Kalifornii i jej przyległych terenach.
Physocarpus amurensis (Maxim) – naturalnie występuje w Azji.
Physocarpus capitatus (Pursh) – naturalnie występuje w Ameryce Północnej począwszy od obszarów południowej Alaski do Montany i stan Utah oraz na południu Kalifornii. Jest to gęsty krzew dorastający do 1-2,5 metra. Liście są dłoniasto klapowane o długości i szerokości między 3-14 cm. Zebrane w baldachy białe pięciopłatkowe kwiaty zamieniają się w czerwone owoce (mieszki), które dojrzewając brązowieją i pękają. Krzew ten najczęściej można spotkać na terenach podmokłych oraz w lasach. Jest gatunkiem często sadzonym w ogrodach kalifornijskich.
Physocarpus malvaceus (Greene) – wytrzymała na mrozy o białych kwiatach, zielonych liściach i brązowych owocach. Nietolerująca cienia, występuje na terenach wilgotnych w zachodniej części Ameryki Północnej. Rośnie na wysokość 0.5 – 2 metry. Bardzo ładnie przebarwia się jesienią, na czerwono. Tolerancyjna odnośnie gleby.
Physocarpus monogynus (Torr) – naturalnie występuje w zachodniej części Ameryki Północnej (Meksyk, Teksas, Montana, Dakota, Newada). Zwykle rośnie pojedynczo. Dorasta do wysokości 1,2 metra i trochę więcej szerokości. Zwykle rośnie w zbiorowisku razem z sosną żółtą oraz dębem szypułkowym. Jak większość pęcherz nic ma mocno powcinane 3-5 klapowane ciemnozielone liście. Kwiaty są małe zebrane w baldachy w kolorze białym lub różowym.

CHOROBY I SZKODNIKI
Odporna na choroby i szkodniki.

Pęcherznica kalinolistna

Fot. Wouter Hagens, zdjęcie udostępnione jako własność publiczna, źrodło: Wikimedia Commons.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>