Wiciokrzew – rozmnażanie, choroby, uprawa, odmiany

Kategoria: Drzewa i krzewy ozdobne,Pnącza – Autor: Gardener – 13 października 2013

Wiciokrzew jest wieloletnim pnączem należącym do rodziny przewiertniowatych. Do wiciokrzewów zalicza się rośliny zielne i pnącza, które owijają się spiralnie wokół podpór oraz formy zdrewniałe, które nazywamy suchodrzewami. Znanych jest około 180 odmian tej rośliny.

Rośliny mogą osiągać od 3 do 15 metrów wysokości.
Liście rosną w parach, naprzeciwlegle, najczęściej zielone ale również niebieskozielone, a czasem żółto unerwione czy też purpurowo ubarwione.
Kwiaty mają kształt długich rurek zebranych w grona, koloru białego, żółtego, szkarłatnego lub fioletowego, kwitnienie zależy od odmiany, generalnie od maja do października, kwitnienie rozpoczyna się w 2-4 roku od posadzenia.
Owoce to błyszczące jagody w kolorach od pomarańczu, przez szkarłat do fioletu, dojrzewają od lipca do października.

WYMAGANIA I ZASTOSOWANIE
Do uprawy wiciokrzewów dobre będzie każde miejsce, gdzie rośliny znajdą dostatecznie dużo miejsca na swobodny rozwój. Do uprawy wiciokrzewy wymagają stanowisk od półcienistych do słonecznych. Lepiej rosną na stanowisku półcienistym, ale lepiej kwitną na stanowisku słonecznym. Co do gleby nie mają dużych wymagań. Wiciokrzewy uprawia się na glebach przeciętnie żyznych, ale nie mogą być one zbyt suche. Należy ściółkować torfem lub korować miejsce wokół rosnącej rośliny.

ROZMNAŻANIE
Wiciokrzewy rozmnaża się przez odkłady poziome, odcięte pędy od rośliny matecznej należy ukorzenić i następnie po 2-3 latach dobrze ukorzenione posadzić. Pędy na sadzonki należy odcinać w czerwcu i umieszczać w wilgotnej glebie składającej się z torfu i piasku. Ukorzenienie powinno nastąpić po 3-4 tygodniach od posadzenia. W maju lub czerwcu można dokonać odkładów. Dwuletnie pędy przysypuje się glebą aby w następnym roku na wiosnę odciąć ukorzenione już pędy. Wiciokrzewy rozmnażać można również z wysiewu nasion, jednak jest to znacznie bardziej długotrwały i skomplikowany proces.

GATUNKI I ODMIANY
Wiciokrzew Browna (Lonicera x brownii) – mieszaniec Lonicera hirsuta i Lornicera sempervirens, dorasta dosyć szybko do 5 m. Liście podkwiatowe są tarczowato zrośnięte. Kwiaty czerwono – pomarańczowe. Kwitnienie od czerwca do września.
‚Dropmore Scarlet’ – ta odmiana wiciokrzewu osiąga wysokość do 3 m. Kwiaty szkarłatne, które rozwijają się od czerwca do września, kwitnie obficie. Nie w pełni mrozoodporna, na zimę wymaga zabezpieczenia. Więcej informacji: Wiciokrzew Browna ‚Dropmore Scarlet’
‚Fuchsioides’odmiana wiciokrzewu o kwiatach czerwonych, kwitnie od czerwca do listopada. Owoce kuliste czerwone. Dorasta do 3 m. Wymaga gleb świeżych i próchnicznych.
Golden trumpet ‚Mintrum’ – nowa odmiana wiciokrzewu na rynku polskim, charakteryzuje ją rzadko spotykany kolor żółto – pomarańczowy kwiatów. Kwitnie od czerwca do września. Kwiaty mają kształt trąbek. W lipcu pojawiają się pomarańczowe owoce i utrzymują do późnej jesieni. Dorasta do około 3 m, przyrastając około 1 m rocznie. Owija się wokół podpór i tak też wspina do góry. Może rosnąc na glebach średnio żyznych. Wiciokrzew ten nie lubi gleb suchych. Jest wystarczająco wytrzymały na mróz. Może być uprawiany na terenie całej Polski. Dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych. Nadaje się do sadzenia przy altanach, ogrodzeniach i różnego innego rodzaju podporach.

Wiciokrzew zaostrzony (Lonicera acuminata) – błędnie nazywana Lonicera giraldii – wiciokrzewem girarda – pnącze to jest zimozielone, dorasta do 4 m wysokości, przyrastając 1-2 m rocznie. Silnie rośnie i się krzewi. Jasnozielone liście są nieduże, podłużne i owłosione. Kwiaty żółte, drobne. Kwitnie na pędach tegorocznych od czerwca do października. Owoce drobne, fioletowo – czarne z jasnym woskowym nalotem. Nie ma specjalnych wymagań glebowych. Najlepiej rośnie na stanowiskach pólcienistych. Owija się wokół podpór. Podatny na przemarzanie podczas srogich zim. Jest rośliną rzadko spotykaną. Może służyć do okrycia altan, ogrodzeń, pergoli itp.

Wiciokrzew Henriego (Lonicera henryi) – jest jedynym wiciokrzewem zimozielonym, który nadaje się do uprawy na terenie Polski. Podatny na przemarzanie w mroźne zimy. W przypadku przemarznięcia wiosną roślina wypuszcza pędy z korzeni. Wiciokrzew ten pochodzi z Chin. Dorasta do 4-5 m. Dekoracyjny przez cały rok. Liście są długie, ostro zakończone (kształt podobny do liści wierzby). Kwiaty żółto – czerwone, drobne. Kwitnie w czerwca do lipca. Owocami są czarne jagody, zebrane w grona. Najlepiej rośnie na ciepłym stanowisku i w zaciszu ale również dobrze w mocnym cieniu. Potrzebuje żyznej i przepuszczalnej gleby.

Wiciokrzew japoński (Lonicera japonica) – kwiaty białe o intensywnym zapachu, ich barwa przechodzi w żółtą podczas przekwitania. Cechuje go wysoka wrażliwość na przemarzanie, wyższa niż inne wiciokrzewy. Stosowana jest również z dużym powodzeniem jako roślina okrywowa.
‚Aureoreticulata’ – do 2 m wysokości. Liście mają kształt owalny, są drobne, jasnozielone, pokryte żółtymi, marmurkowatymi plamami. Jest rośliną półzimozieloną. W czasie lekkich zim liście długo utrzymują się na pędach. Kwiaty białe, niepozorne. Wymaga okrycia na zimę. Przyrasta ok 50 cm rocznie. Kwitnie na przełomie czerwca i lipca. Pędy owijają się wokół podpór. Więcej informacji: wiciokrzew japoński ‚Aureoreticulata’
‚Halliana’ – odmiana rosnąca silnie, kwitnie obficie w lecie. Kwiaty wydzielają intensywny zapach. Najpierw są białe potem żółte i kwitną od czerwca do października. Roślina ta jest idealna do tworzenia osłon. Dorasta do 5 m. Pędy owijają się wokół podpór. Toleruje przeciętne gleby i półcień. Wyjątkowo nadaje się jako roślina okrywowa, świetnie również pokrywa duże powierzchnie.

Wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum) – osiąga wysokość 5 m wysokości. Posiada lewoskrętne pędy. Pędy mają kolor żółtoszary lub szary, po stronie nasłonecznionej czerwone. Liście kształtu eliptycznego lub podłużnie jajowatego, wierzchołek zaostrzony. Liście osiągają długość 4-8 cm a szerokość 1,5-3 cm. Liście nie są zrośnięte, mają bardzo krótkie ogonki. Liście są dosyć grube, koloru ciemnozielonego a od spodu niebieskozielone. Utrzymują się na pędach nawet do końca października. Kwiaty 5 cm długości. Kwiatostany są biało – różowe lub żółtobiałe, z zewnątrz zaróżowione lub fioletowo – czerwonawe z białymi prążkami, silnie pachnące w okresie kwitnienia. Kwitnie od mają do sierpnia. Owocem są wiśniowo – czerwone jagody, które dojrzewają we wrześniu. W stanie naturalnym występuje w środkowej i zachodniej Europie oraz w północnej Afryce. W Polsce dziko rośnie na Pomorzu Zachodnim, na Dolnym Śląsku oraz w rozproszonych stanowiskach na Ziemi Lubuskiej i w Wielkopolsce, na obrzeżach lasów i w zaroślach. Wiciokrzew pomorski na stanowiskach naturalnych w Polsce znajduje się pod ochroną.
‚Aurea’ – liście żółto nakrapiane, kwiaty żółtoczerwone, dorasta do 5 m, rocznie około 50 cm. Kwitnie od mają do lipca powtarzając kwitnienie. Owoce są czerwone. Toleruje miejsca słoneczne jak i półcieniste.
‚Belgica’ – rośnie krzewiasto, kwiaty duże, z zewnątrz purpurowe, przekwitające żółte, silnie pachnące. Dorasta do 4-5 m. Kwitnie od końca czerwca przez całe lato. Małe wymagania glebowe i świetlne.
‚Quercina’ – liście na brzegach wrębne, podobne do liści dębu.
‚Serotina’odmiana wiciokrzewu – późna, kwitnie dłużej niż wiciokrzew pomorski. Kwiaty z zewnątrz ciemno – purpurowe, wewnątrz żółtawe, silnie pachnące. Kwitnie od mają do sierpnia. Liście wąskie, czerwono – zielone. Dobrze rośnie na glebie świeżej, próchnicznej. Najlepsze jest stanowisko słoneczne lub półcieniste. Ogólnie ma małe wymagania glebowe i stanowiskowe. Dobra jako roślina do okrywania np. altan, ogrodzeń. Więcej informacji: Wiciokrzew pomorski ‚Serotina’

Wiciokrzew poplątany (Lonicera implexa) – występuje na obszarze krajów śródziemnomorskich m.in. na obrzeżach lasów. Krzew o zdrewniałej, pnącej łodydze. Roślina pnie się do 2-3 m wysokości. Liście kształtu owalnego.

Wiciokrzew przewiercień (Lonicera caprifolium) – osiąga 6-10 m w stanie naturalnym występuje w południowej Europie, na Kaukazie i w Azji Mniejszej. W Polsce występuje rzadko na pogórzu i w niższych położeniach górskich w rejonach cieplejszych. Czasem dziczeje. Młode pędy są jasnozielone, na stronie nasłonecznionej czerwonawe, nagie, a na wierzchołku pokryte szczeciniastymi włoskami. Starsze pędy są żółtawe lub brązowe, wewnątrz puste. Ma ciemnozielone, eliptyczne, odwrotnie jajowate lub eliptyczne liście. Liście pod spodem są sinozielone. Długość liści to 4-10 cm, a szerokość 6 cm, z których te, rosnące tuż pod kwiatostanami zrastają się po parze w jeden okrągły liść. Kwiaty długości 3,5-6 cm, są białe lub bladożółte, na zewnątrz często lekko różowe. Mają dość łagodny zapach unoszący się wieczorem i rozwijają się od drugiej połowy maja do początku lipca. Już w sierpniu i wrześniu pojawiają się pomarańczowe owoce typu nibyjagody o wydłużonym, elipsoidalnym kształcie, które zdobią pnącze do zimy. Owoce mają mdły słodki smak. Jest dość wrażliwy na niskie temperatury. Wiciokrzew ten zwyczajowo nazywają capryfolium. Jest rośliną trującą.
‚Inga’ – dorasta do 3m, odmiana o liściach owłosionych, kwiaty beżowe, pachnące, kwitną od mają do czerwca, owoce pomarańczowe dojrzewają od sierpnia do października.
‚Praecox’ – dorasta od 5-15 m, odmiana wczesna, kwitnie wcześniej niż wiciokrzew pomorski. Kwiaty biało – różowe, rurkowate, zebrane w główki. Kwiaty rozkwitają w maju i czerwcu. Liście pod kwiatostanowe, zrośnięte w tarczkę. Preferuje stanowiska słoneczne jak i półcieniste.
‚Rubella’– kwiaty na zewnątrz z purpurowym odcieniem, miododajne.

Wiciokrzew Tellmana (Lonicera x tellmaniana) – mieszaniec podobny z wyglądu do ‚Lonicera caprifolium’. Osiąga wysokość do 8 m. Dość szybko rośnie. Kwiaty mają ubarwienie bardzo intensywne, złoto – pomarańczowe z różowym odcieniem, bardzo słabo pachnące. Kwitnie od końca mają do lipca. Jest odporniejszy na mrozy i silniej rośnie niż wiciokrzew pomorski i wiciokrzew przewiercień. Roczny przyrost dochodzi do 2 m. Wymaga gleby żyznej, najlepiej dosyć ciężkiej, gliniastej. Jest odporny na zanieczyszczenia środowiska.

CHOROBY I SZKODNIKI
Najgroźniejszą chorobą wiciokrzewów jest mączniak prawdziwy. Objawy tej choroby można zaobserwować w postaci białego mączystego nalotu na górnej stronie liścia. Na liściach pojawiają się czerwono – brązowe plamy i liście zasychają. Najbardziej rozpowszechnionym szkodnikiem wywołującym choroby wiciokrzewów są mszyce. Mszyce obserwujemy na czubkach roślin, czyli na najmłodszych jej częściach. Pojawiają się w maju, przed kwitnieniem. Rośliny zaatakowane przez tego szkodnika żółkną, zasychają, zwijają się, deformują i pokrywają się lepką spadzią.

wiciokrzew

Brak komentarzy »

No comments yet.

Leave a comment