Szafirek – uprawa, sadzenie cebulek

Szafirek należy do rodziny szparagowatych. Występuje w krajach śródziemnomorskich i Azji Mniejszej. To niewielka, kwitnąca wiosną bylina cebulowa, wytwarzająca grona pachnących, szafirowych kwiatków. Większość szafirków jest odporna na mróz. Uprawa szafirków jest łatwa. Doskonale komponują się z innymi roślinami cebulowymi w kontrastowych kolorach.

Dorasta do 20cm wysokości, ma wzniesione prosto pędy.
Liście są sztywne i zielone, dłuższe od pędu, szerokości ok. 3-13mm, rozszerzają się ku górze.
Kwiaty kuliste, niebieskie z białymi brzegami, zebrane w gęste grona długości ok. 8cm. Kwitnie w kwietniu i maju.

Uprawa szafirka: Szafirek nie należy do wymagających roślin, jest łatwy w uprawie i dobrze sobie radzi na przeważającej ilości stanowisk. Do uprawy szafirków preferowane są gleby żyzne, próchniczne, lekko wilgotne, piaszczysto-gliniaste, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym (pH 6,5-7,2), na stanowiskach słonecznych lub w półcieniu. W okresach suszy wymagają podlewania, które kończymy podczas maja, ponieważ rośliny szykują się wtedy do spoczynku. Do nawożenia podstawowego można używać nawozów wieloskładnikowych. Pomimo, że szafirki odporne są na mróz, należy je okryć na zimę np. słomą, chroniąc przed głębokim zamarzaniem gleby, jej wysychaniem i zachwaszczeniem.
Cebulki szafirków sadzimy grupami ponieważ wtedy najlepiej wyglądają. Sadząc cebulki szafirków należy zachować rozstawę 7 x 10 cm, głębokość sadzenia powinna wynosić ok. 5 cm.

Bardzo ładnie prezentują się w grupach np. na trawniku wykorzystywane do tworzenia obwódek, na rabaty, do ogrodów skalnych oraz jako dodatek pod krzewy ozdobne. Uprawiane także pod osłonami na kwiat cięty.

Rozmnażanie: Wysiew nasion oraz poprzez cebulki przybyszowe – wykopujemy i przesadzamy w czerwcu.

Gatunki i odmiany:
Szafirek drobnokwiatowy (Muscari botryoides) – gęste grona niebieskich kwiatów pojawiają się w po lowie wiosny.
‘Album’ – dorasta do 10cm wysokości. Kwiaty białe, zebrane w grona. Kwitnie IV-V. Liście rynienkowate, pojawiają się wiosną. Lubi stanowiska słoneczne. Odmiana stosowana na rabaty kwiatowe oraz na kwiat cięty.

Szafirek armeński (Muscari armeniacum) – cebule nieznacznie wydłużone o obwodzie ok. 10cm, pokryte są delikatną, jasnoszara łuską. Liście zielone, dłuższe od pędu kwiatowego, rynienkowato zgięte, zwykle kładące się na podłoże. Kwiaty kuliste, zebrane w gęste grona długości ok10cm. Kwitnie IV-VI. Gatunek ten wysadzamy w październiku, żeby uniknąć przemarznięcia liści, które dzięki późnemu terminowy sadzenia, pojawiają się dopiero na wiosnę.
‘Grand Maitre’ – kwiaty ciemnoniebieskie z białymi brzegami.
‘Blue Spike’ – bardzo oryginalna odmiana o intensywnie szafirowych kwiatach. Dorasta do 10-15cm wysokości. Ma bardzo duże kwiatostany z podwójnymi kwiatami o bardzo przyjemnym zapachu, które doskonale nadają się do bukietów. Kwitnie IV-V. Cebule wysadzane we wrześniu. Lubi stanowiska słoneczne.

Szafirek groniasty (Muscari neglectum) – sadzimy na miejsce stałe we wrześniu.

Szafirek miękkolistny (Muscari comosum) – gatunek flory Polski.
‘Comocum Plumosum’ – dorasta 15-20 cm wysokości. Liście z rozgałęzionymi pędami na bardzo długich szypułkach. Kwiaty fioletowo-różowe o cienkich, nitkowatych płatkach, przypominają pióropusze, kwitnie VI-VII. Stosowany na obwódki, brzegi rabat kwiatowych, do ogrodów skalnych oraz na kwiat cięty. Lubi stanowiska słoneczne.

Szafirek szerokolistny (Muscari latifolium)
‘Latifolium’ – dorasta do 10cm wysokości. Liść pojedynczy. Kwiaty niebieskie u góry, granatowe u dołu, dzwonkowate, kwitnie IV-V. Stosowany w ogrodach na obwódki, na kwiat cięty, w ogródkach skalnych czy nasadzeniach doniczkowych. Lubi stanowiska słoneczne.
‘Macrocarpum’ – dorasta ok. 10-20cm wysokości. Kwiaty żółte, korona fioletowa, kształtem przypominają banany. Pięknie pachnie, kwitnie IV-V. Stosowany na obwódki, kwiat cięty i do ogrodów skalnych. Preferuje stanowiska słoneczne.

Choroby i szkodniki: Najgroźniejszą chorobą jest zgnilizna twardzikowa, podatne są na zgorzel zgnilakową korzeni.

szafirki