Jodła kalifornijska jednobarwna – opis, uprawa, odmiany

Jodła ta pochodzi z południowo-zachodnich obszarów USA i północnego Meksyku. Jest drzewem górskim rosnącym na wysokościach od 1000 do 3000 m n.p.m (Góry Skaliste). Występuje w lasach mieszanych z Jodłą olbrzymią (Abies grandis), daglezją (Pseudotsuga menziesii) i innymi gatunkami sosen. Do Europy sprowadzono ja w 1872 roku, do Polski zaś kilka lat później, pod koniec XIX wieku.

W ojczyźnie dorasta do 40-50 metrów wysokości, u nas do 20. Rośnie szybko, ma gęstą regularną koronę, gałęzie odchodzą prostopadle, niemal poziomo od pnia. Kora jest gładka, popielato szara. Łatwa do rozpoznania, trudno ja pomylić z innymi gatunkami.

OPIS jodły kalifornijskiej, jednobarwnej
Igły
ma dość długie, dochodzące do 6-8 cm. Matowe, sinozielone, z woskowym nalotem. Jednak formy zielone są w ogrodach rzadko spotykane, najczęstsze są odmiany jodły kalifornijskiej, jednobarwnej o niebiesko-srebrzystych igłach (Violacea). Jednakowo zabarwione są po obu stronach, na końcach są lekko zaokrąglone lub tępe. Na pędzie utrzymują się na tzw. stopce. W zależności od formy na pędzie ustawione są grzebieniasto lub szablasto wygięte do góry. Igły po roztarciu wydzielają intensywny i przyjemny cytrynowy zapach.
Szyszki na duże, stojące na pędzie (jak u wszystkich jodeł). Cylindryczne długości 10-11 cm. na końcu nieco zwężone, dojrzałe są jasnobrązowe wcześniej niebieskawe lub zielonkawe.

WYMAGANIA I ZATOSOWANIE:
Niewątpliwie jest to jeden z najładniejszych gatunków drzew iglastych, a już na pewno najładniejsza z jodeł. Kolorem przypomina ‘Świerk kłujący’ (Picea pungens). Uprawa jodły kalifornijskiej, jednobarwnej jest chyba najmniej wymagająca ze wszystkich jodeł. Doskonale przystosowała się do warunków miejskich. Jest odporna na mróz i z powodzeniem można ja sadzić w całej Polsce. W przeciwieństwie do innych jodeł, jodła jednobarwna dobrze czuje się na glebach suchych z dodatkiem wapnia, znosi tez doskonale zanieczyszczenia miejskie i przemysłowe. Najlepsze miejsce do uprawy jodły kalifornijskiej, jednobarwnej powinno być jasne i słoneczne, wtedy zachowany jest ładny i zwarty kształt korony.

Z opisów jodły kalifornijskiej, jednobarwnej wynika, że najefektowniej wygląda do 30 roku życia, gdyż potem korona zaczyna gubić gałęzie od dołu i traci swój pokrój. Zastosowanie ma bardzo szerokie. Z powodzeniem można sadzić ją w parkach, na obrzeżach aby miała odpowiedni dostęp światła. Ładnie wygląda w luźnych, niewielkich grupach. Dobrze łączy się z innymi gatunkami iglastymi o zielonych igłach. Stanowi także doskonałe tło dla innych mniejszych gatunków zarówno iglastych jak i liściastych. W ogrodach należy zapewnić jej odpowiednią ilość miejsca aby zachować formę korony. Ze względu na wielkość nie nadaje się do małych ogrodów. Oprócz ładnego i zwartego pokroju wyróżnia się tym, iż ma intensywnie niebieskie igły, co nie jest częste u iglastych.

ODMIANY I FORMY:
‘Violacea’ – Jest najbardziej znaną odmianą jodły kalifornijskiej, jednobarwnej. Charakteryzuje się intensywnie niebieskim zabarwieniem igieł. Na powierzchni igieł występuje delikatny srebrzysty nalot. Wygięte są ku górze. Wymagania co do uprawy i zastosowania ma takie same jak gatunek. W Polsce jest bardzo popularna i sadzona już od dziesiątków lat. W szkółkach gdzie jest produkowana musi być prowadzona selekcja siewek aby utrzymać intensywnie niebieska barwę igieł.
‘Gordon et Glend’ – opis i zdjęcia
W warunkach naturalnych ‘Jodła jednobarwna’ tworzy formy pośrednie z innymi gatunkami jodeł. I tak np. z ‘Jodłą olbrzymią’ (Abies grandis) stworzyła formę mieszańcową o cechach pośrednich między obydwoma tymi gatunkami.

W uprawie czasem można spotkać (Abies concolor var. lowiana). Igły u tej formy nie są uniesione do góry lecz są rozpostarte na boki w kilku rzędach. Od górnej strony igły jej są zielonkawe, szyszki zaś mniejsze niż u gatunku.

CHOROBY I SZKODNIKI
Zagrożeniem może być osutka – choroba grzybowa.

jodła kalifornijska