Perowskia łobodolistna – uprawa i pielęgnacja

Perowskia łobodolistna (Perovskia atriplicifolia) czasami nazywana rosyjską szałwią (Russian Sage). Jest bardzo interesującym półkrzewem (podkrzewem) należącym do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Dorasta przeważnie do 80 cm wysokości, ale zdarzają się również okazy osiągające półtora metra i zachwyca srebrzysto-szarymi, drobnymi, ale niezwykle ozdobnymi liśćmi. Liście po roztarciu wydzielają charakterystyczny zapach przypominający zapach szałwii. Pędy natomiast są srebrzyście owłosione, co jeszcze bardziej podkreśla niebanalną urodę rośliny. A jakby wisienką na torcie są kwiaty, które są największą ozdobą perowskii. Są drobniutkie, niebieskofioletowe, zebrane w długie kosy. Tworzą luźne, wiechowate kwiatostany. Perowskia kwitnie w lipcu i sierpniu a przy sprzyjającej aurze również we wrześniu a jej kwiaty oprócz tego, że piękne, są również miododajne i wabią mnóstwo zapylaczy, przede wszystkim trzmieli, mtyli i pszczół. Na tym nie kończą się zalety tej rośliny. Zarówno kwiaty jak i liście są jadalne i stanowią świetny dodatek do surówek czy sałatek.

Uprawa perowskii w ogrodzie

Ojczyzną perowskii łobodolistnej jest Azja, gdzie spotkać ją można rosnącą w stanie dzikim. Jest tam również bardzo popularna jako uprawna roślina ozdobna i jadalna. U nas od kilku lat zyskuje na popularności i coraz częściej można ją spotkać w ogrodach. Nie jest co prawda całkiem mrozoodporna, ale jeśli usypać sporej wysokości kopczyk z kompostu, kory albo trocin, a do tego pędy okryć agrowłókniną, to w dość dobrej kondycji powinna przetrwać zimę. Jeśli nawet pędom nie uda się mimo zabezpieczeń przezimować, to roślina od korzeni wypuści nowe.

Wybór stanowiska

Perowskia łobodolistna jest rośliną ciepłolubną i kochającą słońce, dlatego takie stanowisko trzeba jej zapewnić. Do tego miejsce to powinno być osłonięte od wiatru. I to są jedyne wymagania, które powinno się spełnić by zachwycała pięknem kwiatów. Nie potrzebuje ani żyznego podłoża ani konkretnego odczynu gleby, wystarcza jej obojętny. Oczywiście im bardziej zasobna w składniki pokarmowe będzie ziemia, tym bardziej dorodna roślina.

Cięcie perowskii

Perowskia wydaje kwiaty na pędach tegorocznych, które u nasady drewnieją. Dość szybko się rozrasta i pędy stają się wybujałe a roślina staje się rzadka i zaczyna wyglądać marnie. Dlatego ważne jest jej systematyczne cięcie. Będzie ono powodowało zagęszczanie się krzewu i wzmocnienie gałązek. Ciąć można wczesną wiosną, najlepiej w kwietniu, nawet kilka centymetrów nad powierzchnią ziemi. Spowoduje to wypuszczenie większej ilości pędów i bardziej bujne kwitnienie. 

Rozmnażanie perowskii

Rozmnażać perowskię można na wiele sposobów. Można roślinę podzielić wykopując część pędów wraz z korzeniami. Najlepiej jest to zrobić na przełomie marca i kwietnia. Problem w tym wypadku może być z krzewami wiekowymi, które mają już głęboki system korzeniowy. Najlepiej szukać młodszych bocznych odrostów i starać się dokopać jak najgłębiej by nie uszkodzić za bardzo korzeni.

Drugim sposobem jest pozyskanie w trakcie kwietniowych cięć zdrewniałych części pędów i zasadzić je w skrzyneczce wypełnionej wilgotnym torfem.

Trzecia szansa na rozmnożenie jest latem, gdy roślina ma już mocne, ale jeszcze niezdrewniałe pędy. Sadzonki zielne również można ukorzeniać w skrzyneczce wypełnionej wilgotnym torfem.

A czwarty sposób to wysianie nasion perowskii. W tym wypadku trzeba się jednak uzbroić w cierpliwość. Przede wszystkim zanim nasiona wylądują w podłożu muszą przejść kilkutygodniową stratyfikację w niskiej temperaturze. Oznacza to trzymanie nasion przez kilka tygodni w lodówce. Później wysianie do skrzyneczki z żyznym, lekkim i wilgotnym podłożem i długie oczekiwanie na wschody. Przy tej metodzie rozmnażania trzeba mieć na uwadze, że roślina, która wykiełkuje z nasion może znacząco różnić się od tej matecznej.

Podlewanie perowskii

Perowskia tylko w pierwszych kilku miesiącach od posadzenia wymaga systematycznego nawadniania, jednak nie można z podlewaniem przesadzać, gdyż nie lubi zbytniej wilgoci. Gdy już się dobrze ukorzeni poradzi sobie sama, nawet wówczas, gdy występują poważne deficyty opadów. Roślina bowiem mocno i głęboko się ukorzenia co pozwala jej bez problemu przetrwać nawet susze. Ale z tego samego powodu jest później problem z przesadzeniem jej w inne miejsce i łatwo jest jej system korzeniowy nieodwracalnie uszkodzić. Dlatego najlepiej jest znaleźć jej takie miejsce, którego po kilku latach nie trzeba będzie zmieniać.

Popularne odmiany perowskii

Perowskia pojawia się w Polsce stosunkowo niedawno. Jednak dzięki swej urodzie szybko zyskuje miłośników. Pięknie prezentuje się w ogrodach żwirowych lub stylizowanych na śródziemnomorskie. Ale będzie również niebanalną ozdobą skalniaków, jeśli wybierzemy odmiany niskorosłe. Odmiany te można również sadzić w donicach na balkonach i tarasach.

Ponieważ jej popularność rośnie składnia producentów do sprowadzania coraz większej ilości ciekawych odmian perowskii. W Polsce można już bez problemu kupić kilka ciekawych egzemplarzy tej rośliny:

  • perowskia Blue Spire – odmiana dorastająca do jednego metra wysokości, o kwiatach barwy fioletowo-niebieskiej, dość odporna na mróz
  • perowskia Little Spire – odmiana karłowa, dorastająca do około 60 cm wysokości. Kwitnie od czerwca do października. Kwiatki są drobne, fioletowo-niebieskie, miododajne, które przyciągają mnóstwo motyli i owadów zapylających
  • perowskia Blue Steel – odmiana dorastająca do około metra wysokości, kwiaty koloru niebieskiego. Cechuje ją większa niż u innych odmian mrozoodporność.
  • perowskia Lacey Blue Lissit – odmiana dorastająca do metra wysokości. Kwiaty barwy lawendowo-niebieskiej. Kwitnie od kwietnia aż do listopada.